Dag acht, vrijdag 4 maart 2011

Vanaf gisteren lassen we enige rust in. Dat is ook nodig. Het geeft tijd voor dat waar we niet aan toekomen. 

Enerzijds gaat het om zaken van veelal praktische aard: afspraken schrappen, werk verzetten, kleren wassen. Maar ook: een korte wandeling maken, gesprekken voeren met vrienden, mails beantwoorden, overpeinzingen noteren. 

Anderzijds gaat het om de realiteit onder ogen durven te zien. Vanaf vrijdag 25 februari, de dag waarop Joep verdween, is er onderlinge steun. Dat lezen we. Dat horen we. We zijn elkaars stormharingen en scheerlijnen. Moet ook. Anders vallen we om van verdriet. Tegelijkertijd ervaren we dat het samenzijn verdooft. 

Als we dag en nacht tafel, koffie en tranen delen, voelen we de rauwe werkelijkheid minder. Joep zou zeggen: durf haar aan te kijken. In dat besef benaderen we stapje voor stapje het onzegbare. Ieder in z’n eigen tempo. Aarzelen mag. Teruglopen ook. Verdriet volgt geen vaste route. 

Vanzelfsprekend blijven we elkaar ook veel opzoeken. In Joeps huis, waar Mech en Daniël zijn. Op de Walpoort. In Eindhoven, waar zijn vader en moeder wonen. In de Verkadefabriek, de culturele huiskamer van Joep. En telkens concluderen we: wat zijn er onvoorstelbaar veel mensen die van Joep houden. 

Al jullie steun komt aan. De mails, telefoontjes, ontmoetingen. Wat ze onderstrepen: er is veel liefde in de wereld – hoeveel kou sommigen in dit land ook aanwakkeren. 

Tot slot: wat troost biedt, is muziek. Dat wist ook Joep. Veel singersongwriters en groepen putten inspiratie uit rivieren, meren en zeeën. Voor Joep is er evenwel maar één ferryman: Bruce Springsteen. We luisteren naar ‘The River’. Zetten de ramen open. En de muziek harder, opdat Joep het hoort – waar hij ook is. 

* De verschijningsfrequentie van deze blog is onregelmatig. Vanaf vandaag zullen we proberen om elke twee dagen een korte, nieuwe blogtekst te publiceren. Als er relevant nieuws is dat niet kan wachten, zullen we dat vanzelfsprekend tussentijds melden.