Dag zes, woensdag 2 maart 2011


Tot nu toe hebben we summier bericht over de vermissing van Joep. Vanaf donderdag 3 maart zullen we die terughoudendheid enigszins laten varen.

Joep heeft in de week voor zijn vermissing met veel mensen contact gehad. Vooral in Den Bosch, maar ook op het Cement Festival in Maastricht. Van die laatste dagen is een tijdslijn opgesteld, waaruit goed valt te destilleren waar hij was en met wie hij sprak.

De vraag die alle schriftelijke en mondelinge contacten domineert, is:hoe – en wanneer – heeft Joep tot zijn laatste vermoede stap kunnen komen? Was het weloverwogen of was het in een impuls? In alle oprechtheid: wij weten het niet. Of beter gezegd: ondanks de zorgen die Joep heeft, conflicteren zijn karakter en liefde voor Daniël, Mech, familie, Mieke en vrienden met de veronderstelde zelfdoding. Er zijn tal van hypotheses.Een misdrijf wordt vrijwel uitgesloten.Welke theorieën en reconstructies kloppen en welke niet, doet feitelijk niet terzake. Wat telt, is dat deze onzekerheid eindigt.

Eerder is op deze blog waardering uitgesproken voor politie en andere hulpdiensten. Hun inspanningen en betrokkenheid zijn groot. Dat geldt ook voor het stadsbestuur van Den Bosch, de media en de NVJ/NVF.

Een kleine ‘ploeg’ van vrienden biedt steun met denk- en daadkracht. Zij doen dat in het huis van Joep, vanwaaruit alle stappen worden ondernomen. Er is zorg voor zoon Daniël, zijn lief Mech en ex-geliefde Mieke, maar ook voor de ouders, zussen en broer van Joep.

Wj houden elkaar op de been. Dat lukt redelijk tot goed. De sfeer: ‘Het lijkt op een weekkaart van Six Flags’ werd vandaag opgemerkt. Diepte, hoogte, bochten en bovenal onvoorspelbaarheid. De een belt boven op Joep z’n werkkamer, de ander bakt eieren voor de hele ploeg, de volgende dweilt de gang, een ander breekt in tranen, weer een ander stut de sfeer met galgenhumor.

Enerzijds is de hoop dat Joep nog leeft niet verdwenen. Anderzijds groeit de twijfel dat zijn vermissing goed afloopt. Die twee uitersten kunnen binnen een dag vele malen stuivertje wisselen. Uiteraard lopen de verschillende belevingen van de betrokkenen niet met elkaar in de pas – dat hoeft ook niet.

Niet genoeg kan worden benadrukt hoeveel kracht we putten uit de indrukwekkende hoeveelheid blijken van medeleven. Telefoontjes, sms’jes, mails – een karrenvracht medemenselijkheid waaruit de betekenis van Joep voor velen valt af te lezen. Dat maakt stil.

We willen iedereen bedanken voor alle steun die tot nu toe is geboden. Joep, die zich kan opwinden over hoe de vlag erbij hangt in Nederland, ziet zijn hoop bevestigd: liefde en betrokkenheid zijn nog niet uit dit land verdwenen.

Dankjewel.