De 32ste dag, maandag 28 maart 2011

Soms raken we de tel kwijt. Is Joep nou 31, 32 of 33 dagen vermist? De enige zekerheid: er zitten veel kralen op het telraam van het verdriet.

Afgelopen weekeinde zijn we opnieuw bij elkaar gekomen. Daniël, Mech, familie, enkele vrienden. Eten, drinken, praten. tegen beter weten in probeert ieder van ons de draad weer op te pakken. Wat niet gaat. Wat niet echt gaat. Want je kunt geen afscheid nemen van een vader, lief, broer, zoon, vriend en collega die spoorloos is.

Verdriet wil markeringen. In de tijd. In handelingen. Op een plek waar je nog één keer samenkomt. Rond, voor, met hem. Maar hij is er niet. Van een lege plek kun je geen afscheid nemen.

Verweesd, verworden, verward.

Dat zijn ook De Zoldermannen. Want op de Walpoort hangt al jaren een grote stationsklok, links van Joeps werktafel. Die klok is voor alle Zoldermannen een baken in een zee van krappe tijd en deadlines.

Tweemaal per jaar gaat de klok open, op de ochtend nadat de zomer- of wintertijd is ingegaan. Er is maar een man op de Walpoort die de tijd verzet: Joep.

Vandaag vergissen we ons.

Nee, het is geen 10.24 uur. Het is 11.24 uur.

En nee: het is niet 13.59 uur maar 14.59 uur.

We leven in wintertijd.

Dat laten we zo.

Tot onze Joep terug is.