De 42ste dag, donderdag 7 april 2011

Fata morgana’s vind je alleen in woestijnen. Zeggen ze. We weten beter. Je vindt ze ook bij water. Joep is elk takje dat voorbijdrijft.

Vandaag waren we er. Bij de brug aan de Maas. We kennen de lokale wijsheid: ‘Een oeverbezoeker alleen is in slecht gezelschap’. Om die reden waren we er niet alleen. Het was druk bij de rivier.

Vandaag, ruim vijf weken nadat het onderzoek naar Joeps vermissing is gestaakt, is een laatste, omvangrijke zoekactie uitgevoerd.
 
Joep is niet gevonden.

Bij de actie waren negen leden van de Duik- en Demontageploeg van de Koninklijke Marine in Den Helder en veertien manschappen van het Genie Opleidingscentrum uit Den Bosch betrokken. Ook Frank de Man van politiekorps Brabant-Noord was aanwezig.

De coördinatie was in handen van kolonel Valk van de 13e Brigade van de Koninklijke Landmacht in Oirschot. Van 10.00 tot 18.30 uur hebben Marine- en Genie-ploegen in drie boten vrijwel onafgebroken in de zogeheten keerhaven gezocht. Dat is de voormalige oefenhaven van de Genie rechts van de Maas, een inham – van circa 200 bij 100 meter – die in open verbinding met de rivier staat. 

Zowel met boord- als handsonar hebben duikers de bodem van de hele haven verkend. Op de tast hebben zij ook de havenmond en de zone langs alle oevers afgezocht. In de loop van de middag is de zoekactie uitgebreid naar het gebied tussen de pijlers onder de Hedelse brug. Er is een zogenoemde 150%-zoeking uitgevoerd. Oftewel: nadat het gehele gebied grondig is verkend, is het nog een keer afgezocht.

Wij zijn alle betrokkenen – ook de niet-genoemden – oeverloos dankbaar voor hun inzet. 

Hoe nu verder?

We weten het even niet. Vanavond zijn we met enkelen op de Doessingel. Anderen zijn uit verbondendheid met Joep naar de Verkadefabriek, waar ‘De eenzaamheid van de priemgetallen' van Matzer Theaterproducties in première gaat. Die voorstelling was een van de laatste die Joep heeft gefotografeerd.

Een zekerheid: de verdwijning van Joep lijkt bij vlagen op een al te goedkope Amerikaanse B-film in 3D. We kijken in het donker. 

Het is een lange en akelige film.

Telkens hopen we dat-ie snel afgelopen is. 
Want we snappen het incoherente verhaal niet. Laat staan de casting of clou.

Maar de film gaat verder.
Onbarmhartig verder.

Wat ook doorgaat: de verbondenheid met elkaar en met jullie 
in het verlangen naar de aftiteling en dat ene verlossende zinnetje:
dat elke gelijkenis met bestaande personen, gebeurtenissen of plaatsen op akelig toeval berust.