De twaalfde dag, dinsdag 8 maart 2011

Overpeinzing bij deze dag: Het leven lijkt een cryptogram. Slechts half ingevuld. We zijn onze potloodjes kwijt. Vanaf Joeps verdwijning op vrijdag 25 februari zoeken we verklaringen. Zo is een wankele toren van feiten, veronderstellingen en interpretaties ontstaan. Nadenken is de tegenaanval, als angst en wanhoop op je deur kloppen. Er klinkt veel gebonk.

Denken heeft ook nadelen. Het put uit. Het gidst je met een boog om het gapende verdriet heen. En het geeft de schijn van zekerheid. Zo stoelt onze lezing over wat zich in hoofd en hart van Joep heeft afgespeeld op [sterke] vermoedens, maar niet op onwrikbare zekerheden. Onwetendheid maakt de dagen dof. Je blijft tangrammen met twijfels, zonder dat zich een vorm van zekerheid aftekent.

Het Verhaal kennen we niet. Niet nu, waarschijnlijk nooit. De zelfopgelegde uitdaging: we willen het verhaal niet dichtdenken – hoe troostrijk dat ook is – maar op een kier houden. Zo’n opening is ook een liefdesblijk. Ze zegt: Joep, we weten het niet en willen dit mysterie niet afbakenen met geknutselde conclusies. Liever proberen we ontvankelijk te blijven voor wat we niet [kunnen] kennen. Laten we dat blijven doen met de scherpte die ook Joep altijd ver heeft gebracht: voorbij gemakzucht en middelmatigheid, voorbij slagbomen van landen en instituties en – in het laatste jaar voor zijn vermissing – voorbij de ratio.

Over deze blog. Op zondagmiddag 27 februari 16.00 uur in gebruik genomen, nadat we zo veel mogelijk direct-betrokkenen telefonisch hadden ingelicht. Oogmerk van de blog: enige mate van regie voeren op het bericht over de vermissing – we kennen de mediawereld en met name haar krochten. Zo hebben we met één Facebook, twee Twitter-berichten en een melding op de website van de Verkadefabriek belangstellenden naar Joeps website kunnen gidsen. Vrij snel is het nieuws ook gepubliceerd op Omroep Brabant, de websites van onder meer Villamedia [NVJ/NVF] en Theaterfestival Boulevard en in het Brabants Dagblad en Eindhovens Dagblad.

Aanvankelijk hadden de blogs weloverwogen de inhoud en toon van een persconferentie. Langzaam veranderen ze in gesprekken onder de huiskamerlamp. Dat kan ook, nu [in journalistieke zin] de nieuwswaarde is verminderd en de kring van blogbezoekers kleiner wordt. Wie overblijven, zijn de betrokkenen in de ruimste zin van het woord. Van velen weten we dat ze troost en kracht putten uit reacties van anderen. Dat doet ons goed. Het is een van de beoogde functies van deze blog.

In dat besef hebben Joeps moeder en zus Leen alle blogteksten in het Engels vertaald; aan ‘de overkant’ en met name in Wales wonen veel vrienden en bekenden van Joep. Deze teksten zijn aan hen gemaild.

Dankzij Jeroen, zwager van Joep en IT’er, kunnen we het blogbezoek ook ontrafelen. Joep, nooit wars van een stevige analyse, zou glimlachen: gerangschikte data, tabellen, specificaties van landen/herkomst bezoekers.

Enkele cijfers. In de periode van zondag 27 februari tot dinsdag 8 maart 12.00 uur hebben 25.807 mensen deze blog bezocht. Het gaat om unieke bezoekers. Aantal page views: 117.782, waarbij opvalt dat veel mensen ook fotowerk van Joep bekijken – wat getuigt van oog voor kwaliteit en eigenzinnigheid. Gemiddeld bezoeken mensen deze blog vier- à vijfmaal per dag.

Maandag 28 februari, de dag na de ingebruikname van deze blog, telde de meeste bezoekers: 7.030. De afgelopen vier dagen is er een vrij constant gemiddelde van 1.250 unieke bezoekers per dag. We vinden dat onthutsend veel – in de gunstige zin van het woord. Het drukke maar vooral herhalende bezoek aan de blog illustreert dat veel mensen diep geraakt zijn door de vermissing van Joep. Dat steunt ons enorm.

Enkele landen, met tussen de rechte haakjes het aantal bezoeken tot nu toe: Nederland [29.947], Nederlandse Antillen [3819], VS [1811], Groot-Brittannië [1531] België [552], Duitsland [224], Frankrijk [103].

Genoeg cijfers. Tijd om de werkelijkheid weer in de ogen te zien. Tussen onze vingers door. Te groot, te akelig: Joep is weg.

Muziek in de kamer. Ja, dat mag hard. Buiten is het Carnaval, hier trekken rauwe herinneringen in polonaise voorbij. Klanken van U2, een groep die Joep diverse malen heeft gefotografeerd – bij voorkeur in grofkorrelig zwart-wit. Deze band, die weet hoe beknelde hoop klinkt, was een van Joeps muzikale favorieten.

Uit het nummer ‘Magnificent’ op het album van U2:

‘Only love, only love can leave such a mark
But only love, only love can heal such a scar’

Troostende muziek.

Ons diepste verlangen is dat de titel van deze cd snel haar geldigheid verliest:

No line on the horizon.

We blijven kijken.