De zesde dag na het afscheid van Joep | donderdag 19 mei 2011

Afgelopen weekeinde kondigden we een blog aan. Belofte maakt schuld. Of geldt vaker het omgekeerde? 

Dat is het nadeel van Joeps ongerijmde verdwijning en dood: je gaat zekerheden betwijfelen waarvan je dacht dat ze vaststonden. Of is dat een voordeel? Afscheid van onwrikbaarheid in één alinea.

Het was vreemd, vorige week donderdag. Na 77 dagen – of langer – waren we weer voor het eerst met Joep in één ruimte. Themamuziek uit de film 'Babel', gitaarmuziek en zang van afwisselend Hans en Helge, teksten, bloemen, foto’s. Afscheid, klaarblijkelijk. Want kijk: een kist, rijen verslagenheid, zout op hout. Dit moet wel een laatste hereniging zijn. Tot je na pakweg drie kwartier denkt: maar waar ben ik beland? Afscheid van Joep? Hoezo? Wat is hier in gods- of gidsnaam aan de hand? Something deeply wrong. 

Korte terugblik. Ruim 69 dagen wist hoofd dat Joep dood was. Maar hart liet de post ongeopend. Tot 4 mei, de dag met de scherpte van een briefopener. Die stille dag zei: Joep is dood, maar ik geef hem terug.

Aan wat onomkeerbaar is, kun je niet ontkomen. Dat geldt voor de dood. Dat geldt voor diep verdriet. Hartepijn maakt klein. Je wil je verstoppen: tussen tafelpoten, bladerdek, holletje in je hand. Maar verdriet kan je ook laten verlangen naar grote ruimtes. Vemen, hallen, hangars. Vergeefs: te klein voor wat je voelt. Te karig in kubiek meters voor wat je niet kunt bevatten. 

Verdriet maakt ook hardleers. Nog regelmatig lopen we in de val: reconstrueren, omsingelen, kantelen, deduceren. Als-dit-dan-dat. Niet doen. Of in ieder geval: met mate. Want de dood is een zevensterrensudoko. Wie haar wil kennen, lost op in onoplosbaarheid. 

Het raadsel? Dat blijft. Altijd. Maar hak een raam in je vragen. Kijk erdoorheen. Denk een deur. Loop naar buiten. Zoek geen onderdak in het mysterie. Zet geen tafel en bed in waarom. Het zou hoogmoed zijn. Niemand zal de gedachten, emoties, paden en daden van Joep op de vroege ochtend van vrijdag 25 februari kunnen beschrijven – laat staan doorgronden. Bovenal ben je waarschijnlijk een te mooi mens om in denken te eindigen. 

Ga leven. Doe dat zo toegewijd, gewetensvol en bewogen mogelijk. Als je dat doet, kom je Joep in jezelf tegen. 
Alive and kicking.

Lieve groet, mogelijk tot zondag in de Verkadefabriek.