Eric: Het priemgetal 53

16 maart 2011 gepubliceerd in het Brabants Dagblad en de Bossche Kroniek, door Eric:

Handig, zo’n stadsplattegrond. Hij staat links van Café Treurenburg, vlakbij de Hedelse brug. Een stip vertelt waar je bent. Verdwalen hoeft niet. Toch kun je het spoor bijster raken. Het kompas op de iPhone van Joep Lennarts bracht hem naar de Maas.

Grind in m’n buik. Kiezelverdriet. Of is het van de sterke koffie in truckerscafé Treurenburg? Tweede kopje. Dit is de negentiende dag dat vriend en fotojournalist Joep vermist is. Op vrijdag 25 februari is hij tussen 04.00 en 05.30 uur van Den Bosch naar de Maas gereden. Nooit meer omgekeerd.

Een tollend hoofd. Cirkeldenken. Tot het eind: de rotonde bij Treurenburg. Op dat vroege tijdstip moet Joep de lampen in het café hebben zien branden. Vanaf 04.00 uur open. Altijd een vers bakkie troost. Ja, met melk en suiker. Joep dronk rooms. Maar calvinistisch in z’n nippen. Om over z’n gedachten maar te zwijgen.

‘Foto’s zijn de tentstokken van het geheugen’ schreef auteur Gerrit Krol. Maar aan de wanden van Treurenburg ontbreken kiekjes. Het verleden telt hier niet. De toekomst evenmin. In dit café doen de uren stoelendans. En het nu wint altijd.

Het is 09.12 uur. Twee vrouwen leuten koffie in ‘Pafferij de Peuk’, het glazen rookhok van het café. Krantenlezer Kees verdiept zich in naschokkend Japan. Op de menukaart wachten broodje Treurenburger, hete kip en sorbet. Maar bezoeker Bertie heeft liever beschuit met muisjes. Vannacht is hij opa geworden. Een meisje. Dewi. Nee: De-wi. Mooi kind, 53 centimeter. Alles d’r op en d’r aan. Hûh? Wè zèdde nou? Sjangs vrouw dôôd? Pas 53, verzucht de cafébazin. Het leven is hard, hoofdschudt Bertie. Doe trouwens maar een uitsmijter.

In het landschap trekken groepjes pixels voorbij: de kalende jogger, de scholier met de scheve bagagedrager, lijn 165 naar Druten. Maar geen Joep te zien. “Goeie plek, Treurenburg”, zou hij mompelen. Want Joep had oog voor de achterkant van het leven. Grofkorrelig en zwartwit.

Vooruit, wat kleur. Want Joeps vermissing roept het rood in mensen wakker. Kleur van liefde en mededogen – laat de ijstijdprofeten maar kletsen. Sinds 25 februari zijn op Joeps website 417 reacties geplaatst. Wie de inzet van de Bossche hulpdiensten zou willen fotograferen, kan niet zonder groothoeklens. Achterblijvers van elders vermiste Nederlanders bieden per mail hun hand- en spandiensten aan. Maar ook talloze bellers, onder wie leden van het College van B&W, tonen Tien op de Schaal van Betrokkenheid. Alleen de SBS6-redacteur uit Hilversum vangt bot: of familie en vrienden niet in ‘Hart van Nederland’ willen? Nee. Dit land is te verzot op luidruchtig rouwbeklag, publieke katzwijm en collectieve beschuldiging – Den Haag zal het wel weer gedaan hebben. Waxinelichtjes ontbraken in Joep z’n voorraadkast.

Op het bord bij de parkeerplaats van Café Treurenburg staat ‘Zwiedzajacych’. Dat is Pools. Het betekent: ‘Alleen voor bezoekers’. Nog meer gastvrijheid biedt het bord naast het café: ‘Strefa prywatna’ oftewel ‘Eigen terrein’. Korter kan de tragedie van de 21ste eeuw niet beschreven worden: elke mens z’n eigen territorium – kadastraal, fysiek maar vooral geestelijk.

Afrekenen. Terugfietsen. Onderweg denk ik: de mens is een camera op benen. Joep voorop, altijd scherp in z’n bewogenheid. Sluitertijd: 53 jaar. Te kort. Klik, klonk het in de fotograaf. Aan het intense licht kwam een einde.

Verder fietsen. Grijze lucht boven Den Bosch. Laat het schoolbordverf regenen, denk ik. Urenlang, tot de stad matzwart is. Een krijtje heb ik al op zak. Gebroken, maar genoeg voor drie woorden: waar ben je?