Mech: donderdag 14 maart 2011

Lieve mensen,

Gisteren heb ik de moed gevonden om, na een eerder bezoek op vrijdag 25 februari, opnieuw naar de onheilsplek bij Hedel te gaan. Tijdens de eerste liefdesdagen met Joep heb ik hem van een van mijn verre reizen een klein Azteken-fluitje uit Mexico cadeau gegeven. Hij noemde het gniffelend een ‘lokfluitje voor terreinfietsers’ (Joep is dol op fietsen). Dat fluitje vond ik deze week, door een zee van tranen, naast zijn bed terug. Het bracht mooie herinneringen aan ons boven.

Ik ben gisteren met het fluitje en fluittonen op pad gegaan naar de Maas om mijn geliefde te vinden. Gevonden heb ik hem niet, maar ik heb wel gevoeld dat het daar, waar hij is, vredig is. Dat er rust is, dat het goed is zo.

Ik heb van die plek aan het water een pril takje levensbloesem meegenomen en het naast het bloesemtakje gezet dat ik gekregen heb toen mijn zus onlangs overleed. Twee takken, beide eigenwijs en krachtig naast elkaar.

Met wijd open armen ontving Joep mij in de zomer van 2009 in zijn leven. Dit voelde zo warm, zo welkom. Ik hield van Joep direct vanaf het prille begin. Geen garantie voor een makkelijke weg, maar de weg die we samen kozen was er een van de toekomst. We zagen of spraken elkaar bijna elke dag. We spraken over samenwonen en een gedeelde toekomst, soms enigszins aftastend, maar in ons hart al vanaf het eerste uur. En nu is hij, zo pats-boem, zomaar op een onbewaakt ogenblik uit mijn leven verdwenen. Ik had willen weten dat het onbewaakte ogenblik eigenlijk bewaakt had moeten zijn om dit vreselijke ongeluk te kunnen voorkomen.

Het is een hartverscheurend, een bijna niet te overzien en onvoorstelbaar verdriet. Ik ben daarin opgevangen, in de armen van ontzettend lieve vrienden en de warme familie van Joep. Door mijn tranen heen heb ik juweeltjes van momenten met eenieder samen gezien en gevoeld, maar ook de identiteitsvragen van Joep – ‘wie ben ik zonder camera?’ – hierin beantwoord gezien. Elk uur was een dag aan emoties. Het hebben me meer geleerd over de kracht in mezelf, de mensen om me heen en het leven zelf. Ik mis mijn lief dag en nacht, kan nog niet half beseffen hoeveel pijn er nog gaat komen.

Er is nog een weg te gaan, maar het begin is er. Het staat hier voor me, in de vorm van twee prille bloesemtakken, levenskracht en rust in mezelf. Stap voor stap herzie ik de toekomst en richt ik me op dat wat er wel is, in het hier en nu. Het echte afscheid zal nog even op zich laten wachten. Joep komt terug als de natuur er klaar voor is. Dat is mijn zekerheid.

Grote dank voor alle troost die ik tot nu toe heb ontvangen in oprechte woorden, blikken en daden. Het helpt me enorm om de meest surrealistische en meest moeilijke tijd van mijn leven door te komen. En dit blijft me helpen.

Mech, 
Joeps lief